အေေ၀းေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့ေယာက္်ားကို ပညာျပလိုက္တဲ့မိန္းမျဖစ္သူ

မိန္းမျဖစ္သူကေက်ာင္းဆရာမျဖစ္ေတာ့ တာဝန္က်ရာနယ္ေျမေဒသမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရတယ္။ အိမ္မွာေယာက္်ားတစ္ေယာက္ပဲက်န္ခဲ့တယ္။

 

သားသမီးကမရွိ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ကျပသနာ မႀကီးလွေပမယ့္ အဝတ္ေလွ်ာ္နဲ႔အိမ္သန႔္ရွင္းေရးက ျပသနာရွိလာေတာ့ ေယာက္်ားျဖစ္သူက အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ေခၚလိုက္မယ္ဆိုၿပီး အိမ္ေဖာ္ေခၚထားလိုက္တယ္။

တာဝန္က်ရာၿမိဳ႕မွ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္လာေသာ အခါ သူ႔ေယာက္်ားကိုမိန္းမျဖစ္သူဆရာမက ” ရွင့္အိမ္ေဖာ္ကလည္း ေခ်ာလွခ်ည္လားကိုမိုးႀကီးရဲ႕ ”

ေယာက္်ားျဖစ္သူ ကိုမိုးႀကီးကျပန္ေျပာတယ္ ” ေခ်ာလားမေခ်ာလားမသိပါဘူးကြာ အဝတ္ေလွ်ာ္ထမင္းခ်က္တတ္ရင္ၿပီးတာဘဲဆိုၿပီး ေခၚထားလိုက္တာပါ ”

” ရွင္နဲ႔ေရာကင္းရွင္းရဲ႕လားေယာက္်ား ”

” ရွင္းပါတယ္ကြာ ”

” ဒီတစ္အိမ္လုံးမွာ ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲ ဆိုေတာ့ ”

” ဘာဆိုင္လဲကြာ ညမိုးခ်ဳပ္တာနဲ႔ သူ႔အခန္းသူအိပ္ ငါ့အခန္းငါအိပ္သီးျခားဆီပါ ”

”ဒါဆိုလည္းၿပီးတာပါပဲ ”

 

ဒီလိုနဲ႔ဆရာမက ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ သူတာဝန္က်ရာေဒသကို ျပန္သြားရျပန္တယ္ ။

ဆရာမျပန္သြားၿပီး ႏွစ္ရက္သုံးရက္ေနေတာ့ အိမ္ေဖာ္ေလးက ကိုမိုးႀကီးကိုေျပာပါေလေရာ။ အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္တဲ့ဒယ္အိုးႀကီးမရွိေတာ့ဘူး ေပ်ာက္ေနတယ္တဲ့ ”

ဆရာမျပန္သြားကတည္းကေပ်ာက္တာ ဆရာမဆီမွားမ်ား ပါသြားေလသလားေမးၾကည့္ပါအုံး ” ဆိုေတာ့ ကိုမိုးႀကီး လည္းသူ႔မိန္းမေက်ာင္းဆရာမဆီ စာေရးၿပီးေမးရတာေပါ့။

” မိန္းမေရမင္းယူတယ္လို႔မစြပ္စြဲပါဘူး မင္းျပန္သြား ကတည္းက အိမ္မွာဟင္းခ်က္တဲ့ဒယ္အိုးႀကီးေပ်ာက္ေနလို႔ ” လို႔ မင္းဆီမ်ားမွားပါသြားသလား ဆိုပီးစာပို႔လိုက္တယ္ ။

;

 

အဲ့ဒီေတာ့သူ႔မိန္းမ ေက်ာင္းဆရာမဆီကစာျပန္လာတယ္ ” ေယာက္်ားေရရွင္တို႔အတူအိပ္ၾကတယ္လို႔ က်မမစြပ္စြဲပါဘူး

ရွင္ေခၚထားတဲ့အိမ္ေဖာ္မိန္းမ အေခ်ာအလွေလးသာ သူ႔အခန္းသူ႔အိပ္ယာမွာသူအိပ္ရင္ အခုရွင္တို႔ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဟင္းခ်က္ ဒယ္အိုးကိုျပန္ေတြ႕တာၾကာပါၿပီ။

ဒယ္အိုးကရွင့္အိမ္ေဖာ္မရဲ႕အခန္းထဲက သူ႔အိပ္ယာေပၚသူ႔ ေခါင္းအုံးေအာက္မွာရွိပါတယ္တဲ့။ ” ငြမ့္”( ဆရာမသည္ အခ်ဥ္မဟုတ္ )

မူရင္းေရးသားသူကို ေလးစာစြာ Credit ေပးပါတယ္။

Unicode

မိန်းမဖြစ်သူကကျောင်းဆရာမဖြစ်တော့ တာဝန်ကျရာနယ်မြေဒေသမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတယ်။ အိမ်မှာယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲကျန်ခဲ့တယ်။

သားသမီးကမရှိ စားဖို့သောက်ဖို့ ချက်ပြုတ်ဖို့ကပြသနာ မကြီးလှပေမယ့် အဝတ်လျှော်နဲ့အိမ်သန့်ရှင်းရေးက ပြသနာရှိလာတော့ ယောက်ျားဖြစ်သူက အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ခေါ်လိုက်မယ်ဆိုပြီး အိမ်ဖော်ခေါ်ထားလိုက်တယ်။

 

တာဝန်ကျရာမြို့မှ ကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်ကိုပြန်ရောက်လာသော အခါ သူ့ယောက်ျားကိုမိန်းမဖြစ်သူဆရာမက ” ရှင့်အိမ်ဖော်ကလည်း ချောလှချည်လားကိုမိုးကြီးရဲ့ ”

ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုမိုးကြီးကပြန်ပြောတယ် ” ချောလားမချောလားမသိပါဘူးကွာ အဝတ်လျှော်ထမင်းချက်တတ်ရင်ပြီးတာဘဲဆိုပြီး ခေါ်ထားလိုက်တာပါ ”

” ရှင်နဲ့ရောကင်းရှင်းရဲ့လားယောက်ျား ”

” ရှင်းပါတယ်ကွာ ”

” ဒီတစ်အိမ်လုံးမှာ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ထဲ ဆိုတော့ ”

” ဘာဆိုင်လဲကွာ ညမိုးချုပ်တာနဲ့ သူ့အခန်းသူအိပ် ငါ့အခန်းငါအိပ်သီးခြားဆီပါ ”

”ဒါဆိုလည်းပြီးတာပါပဲ ”

 

ဒီလိုနဲ့ဆရာမက ကျောင်းပြန်ဖွင့်တော့ သူတာဝန်ကျရာဒေသကို ပြန်သွားရပြန်တယ် ။

ဆရာမပြန်သွားပြီး နှစ်ရက်သုံးရက်နေတော့ အိမ်ဖော်လေးက ကိုမိုးကြီးကိုပြောပါလေရော။ အိမ်မှာ ဟင်းချက်တဲ့ဒယ်အိုးကြီးမရှိတော့ဘူး ပျောက်နေတယ်တဲ့ ”

ဆရာမပြန်သွားကတည်းကပျောက်တာ ဆရာမဆီမှားများ ပါသွားလေသလားမေးကြည့်ပါအုံး ” ဆိုတော့ ကိုမိုးကြီး လည်းသူ့မိန်းမကျောင်းဆရာမဆီ စာရေးပြီးမေးရတာပေါ့။

” မိန်းမရေမင်းယူတယ်လို့မစွပ်စွဲပါဘူး မင်းပြန်သွား ကတည်းက အိမ်မှာဟင်းချက်တဲ့ဒယ်အိုးကြီးပျောက်နေလို့ ” လို့ မင်းဆီများမှားပါသွားသလား ဆိုပီးစာပို့လိုက်တယ် ။

 

အဲ့ဒီတော့သူ့မိန်းမ ကျောင်းဆရာမဆီကစာပြန်လာတယ် ” ယောက်ျားရေရှင်တို့အတူအိပ်ကြတယ်လို့ ကျမမစွပ်စွဲပါဘူး

ရှင်ခေါ်ထားတဲ့အိမ်ဖော်မိန်းမ အချောအလှလေးသာ သူ့အခန်းသူ့အိပ်ယာမှာသူအိပ်ရင် အခုရှင်တို့ပျောက်နေတဲ့ ဟင်းချက် ဒယ်အိုးကိုပြန်တွေ့တာကြာပါပြီ။

ဒယ်အိုးကရှင့်အိမ်ဖော်မရဲ့အခန်းထဲက သူ့အိပ်ယာပေါ်သူ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာရှိပါတယ်တဲ့။ ” ငွမ့်”( ဆရာမသည် အချဉ်မဟုတ် )

မူရင်းရေးသားသူကို လေးစာစွာ Credit ပေးပါတယ်။

error: Content is protected !!